Info Tuin : Dieren 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14 - 15 - 16 - 17
Dieren 8
Gedomesticeerde duiven.
|
|
In Egypte waren er 5000 jaar geleden al tamme duiven, en de Romeinen beschikten reeds over verschillend gekleurde soorten en gebruiksvormen. In de 18e eeuw was er bij ons al een veelvoud van rassen die verschilden van kleur, vorm en gedrag, en in de 19e eeuw voltrok zich een heuse foktechnische ontwikkeling.
Volwassen duiven hebben een gewicht tussen de 300 en 1200 gram, en kunnen meer dan twaalf aar oud worden. Het zijn voornamelijk korreleters. Het eiwitgehalte moet heel hoog zijn gedurende de groei, de rui, en als ze jongen hebben. Voor goede vliegprestaties hebben ze meer koolhydraten en vet nodig. Ze hebben ook water nodig om te drinken en om te baden, vooral in de zomer en als er jongen zijn.
Duiven zijn de enige dieren die ook in gedomesticeerde toestand een verbintenis aangaan met een partner. Meestal worden er twee eieren gelegd, en beide partners wisselen elkaar af om te broeden. Na 17 dagen broeden komen de jongen uit en worden de eerste dagen gevoed met ‘kropmelk’. Een duivenpaar broedt ongeveer vijf maal per jaar
Een woordje uitleg over duivenrassen.
Vandaag bestaan er meer dan 200 duivenrassen met meer dan 2000 variaties, en om deze hoeveelheden overzichtelijk te houden, is er een systematische indeling gemaakt van tien groepen rasduiven: vormduiven, wrattenduiven, kippenduiven, kroppers, kleurduiven, trommelduiven, structuurduiven, meeuwen, tuimelaars en speelderkes.De prestatieduiven (= postduif, reisduif of sportduif) beschikken over een andere organisatie.
Omdat er zoveel variatie is tussen de verschillende duivenrassen, is het niet mogelijk om een beschrijving van het uiterlijk te geven die voor alle rassen opgaat. Het enige dat kan gezegd worden van de doorsneeduiven is dat ze allen een kleine kop hebben met een slanke snavel, een korte hals, een gedrongen romp met een goed ontwikkelde borst, korte poten en een middellange staart.
Een tamme eend in de vijver.
De tamme eenden stammen allemaal af van de
‘Anas Platyrinckos’, de wilde eend. Het gebeurt nog vaak dat wilde
eenden kruisen met tamme rassen, en er zijn heel wat tamme rassen, zoals
bijvoorbeeld: de Indische loopeend, de Khaki Campbell uit Engeland, de
Aylesburry uit Engeland, de Muskuseend uit Zuid-Amerika (deze kan niet
kwaken), etc.
Een eend heeft water nodig, en verkiest een natuurlijke omgeving met bomen en struiken langs de waterkant. Als men zelf eenden gaat houden, is het aangeraden om de vijver niet naast een fruitteler of akker te graven, omdat de kans dan groot is dat het water besmet is met pesticiden.
De voeding van de eend bestaat uit gras, kroos, sla, witloof, andere groenten en brood. Vooral kroos vinden ze een echte lekkernij en is ook heel voedzaam omdat er onder aan het kroos veel kleine waterdiertjes hangen. Er zijn ook speciale korrels te verkrijgen voor watervogels. Als extraatje in de winter kan men granenmengsels geven
De Nubische ezel is een wilde soort.
De ezel leeft al vele duizenden jaren bij de mens. Ook in heel wat verhalen en sprookjes komt hij voor. Zowat over de ganse wereld werden en worden) ze als last – en vervoerdier gehouden. In het noordoosten van Afrika leven nog steeds twee authentieke wilde rassen: de Nubische en de Somalische.
In Europa werd de ezel gebruikt waar het paard niet kon werken of gewoon omdat hij heel wat goedkoper was. Deze twee éénhoevigen kunnen met elkaar kruisen. Een muildier is een kruising tussen een paardenmoeder en een ezelvader. Bij muilezels is het net andersom. Muildieren en muilezels zijn harde werkers.
De Poitou is het grootste ezelras. Hij is meestal donkerbruin en is afkomstig van het westen van Frankrijk. De Middelgrote ezel is eigenlijk over de ganse wereld verspreid. Uit de streken rond de Middellandse Zee stammen de Dwergezels. Hier worden ze nu gehouden als hobbydier. Ze hebben een heel lief karakter